Vlugtig

Met my oond wat nou nie lekker wil werk nie, word hier niks gebak in ons huis nie. Meeste van my kos kom uit die pan en ek het dus nie juis resepte om te deel nie. Ek is een van daai kokke wat nie op 'n resep werk nie - ek gooi 'n klomp vreemde goed bymekaar, kan nooit dieselfde ding twee keer op dieselfde manier maak nie en wonder bo wonder kom alles darm eetbaar uit.

Verder is dinge hier baie koud. Ek dink enige een wat die afgelope tyd met my gepraat het, sou tien teen een 'n hele tirade moes aanhoor oor hoe koud dit is. Ek het gewoonlik nie veel van 'n probleem met die koue nie, maar ek dink ons nuwe blyplek is kouer as die vorige een. Die koue maak my lui en verder moet die heating ook die heeltyd aan wees, wat 'n klomp onnodige geld kos. Natuurlik is tuinmaak uit die prentjie, meeste goed in die tuin is by tye heeltemal gevries. Ek het wel eergister gras gesny en het laas week 'n paar ivy takke gesnoei het, in die hoop dat dit meer son sou deurlaat.

My dae is dus tans verdeel tussen huis skoonmaak, wasgoed was, lees en stap. Ek vat altyd my kamera saam op my stappies en kan sommer 'n halfuur onder een boom vassteek om fotos van voëls en eekhorings te neem. Soms kom staan vreemdelinge by my om te vra wat ek maak, heel verbaas om dan al die diertjies en dinge uitgewys te word.

Die eekhorings is veral oulik as die son uitkom. As jy mooi kyk, vind jy hulle soms en dut in die sonnetje op 'n tak - hulle ogies glad op skrefies getrek. Ander kere jaag hulle mekaar in die takke of oor die gras rond. Heelparty sit my ook en dophou soos ek hulle dophou, ewe nuuskierig. Ek kan my verkyk!

As dit by voëls kom is dit moeilik om te kies watter een vir my die oulikste is. Die Robins is nuuskurig en kordaat. Hulle volg mens sommer rond en sit luidkeels en sing. Die Blue Tits en Great Tits is natuurlik cute, klein en helderkleurig. Hulle is so rats en bedrywig dat dit baie moeilik is om van hulle fotos te neem. Dan is daar weer die Houtkappers en Treecrawlers wat so interessant is, maar wat baie moeilik is om te vind. 

Tussendeur sien mens ander interessante dinge, soos Blackbirds wat heel kwaai, met 'n groot geraas, ander voëls uit hul gebied probeer hou, of 'n kraai wat baie ernstiglik probeer om 'n neut te kraak, of vinke wat moes verhuis het gedurende die winter, wat steeds hier bly. So elke nou en dan vind ek ook 'n kat wat skelm probeer om 'n voëltjie te bekruip. As ek hulle oog vang sal hulle ewe nonchalant terugsit en maak asof hulle maar toevallig daar was, nooit die voëls eers raakgesien het nie en eintlik ander planne gehad het en verdwyn dan ewe saggies.

As ek so staan en konsentreer om die fotos te neem, raak my nek soms so styf en my vingers vries omtrent van die koue, maar dit is altyd so lekker om daai een mooi foto te kry of daai een interessante voël te gewaar. As ek myself weer kry, het ek maar weer drie lae klere aan, 'n serp om die nek, oormoffies op my kop en 'n kamera om my nek, lus om, ten spyte van die koue, weer 'n bietjie gaan verken.

Ongeskikte oond...maar ten minste het ons Tunawielietjies

Gisteraand, nadat die hoeveelste bak resep in ons nuwe plek se simpel gas oond geflop het, moes ek die stryd gewonne gee en erken dat die oond basies niks kan bak nie. As iemand wat hou van bak, en basies nog nooit voorheen bak flaters begaan het nie, is dit erg frustrerend. 

Leeg staan my beskuitblikke dus sedert ons getrek het. Daar is ook geen vars brood vir Mnr. Kaalvoet om in te pak werk toe nie. Geen meer tuisgemaakte warm poedings op 'n koue wintersaand nie. Geen bros worsrolletjies vir 'n impromptu piekniek nie. Nêrens meer 'n brownie, muffin, koek of skon in sig nie. 

Ek kan nie anders as om redelik teneergedruk te voel oor die toedrag van sake nie. Nie net is ek mal daaroor om Mnr.Kaalvoet te bederf met nuwe lekker dinge uit die oond nie, maar ek geniet dit omtrent net soveel om die resepte hier te deel. Ek is dus nou nie seker wat om te maak nie, maar ek sal maar moet berus.

Gisteraand se vinnige Focaccia het dus glad nie gaar gekom nie, maar ek kon darm vroeër die dag, met groot gesukkel en 'n ongelooflike groot aanpassing in die baktyd, 'n paar Tuna Wielietjies produseer. Ek deel dus die resep hier, met wat ek ag 'n normale baktyd is, en hoop niemand anders het soveel issues met hulle oond soos ek nie.

Tuna Wielietjies

1 blikkie Tuna in olie (as jy, soos ek, Tuna in Water het, laat die water afloop en gooi net 'n skoot olyfolie by)

1 koppie gerasperde kaas

1/4 koppie mayonaise

1 eetlepel blatjang

1 ui, fyn gerasper of gekap

Rooipeper en Kruie na smaak

1 vel skilferkorsdeeg

Meng al die bestandele goed saam. Rol deeg in 'n groot reghoek uit (as dit nie alreeds so verpak is nie). Smeer mengsel uit oor deeg en rol die deeg op. 

Afhangende van hoeveel deeg jy het of hoe groot jy jou wielietjies wil maak, kan jy een of twee rolle maak uit die stuk deeg uit. Ek het ook die laaste sentimeter van die deeg met 'n geklitste eier gesmeer om die rol lekker te laat plak. 

Maak die rol (of rolle) toe met kleefplastiek en verkoel die deeg vir 'n halfuur of meer in die vrieskas sodat dit makliker in skywe gesny kan word. 

Verhit jou oond (wat hopelik werk) tot 220 grade. Sny deeg in skyfies en plaas op gesmeerde bakplaat. Laat rus hulle so effens voor jy hulle bak, sodat die deeg weer 'n bietjie kan ontspan na die koue van die vrieskas. As jy wil, kan jy ook die wielietjies borsel met van die geklitste eier om hulle 'n bietjie glans te gee. Bak vir 15 minute.

As die oond beter gewerk het, sou die wielietjies meer gepof het, maar dit smaak steeds baie lekker. So al het ek dus nou nie lekker brood om aan te eet vandag nie, kan ek darm so tussendeur myself vertroos met 'n Tunawieliejie.

Winter Wegbreuk

Met my terugkoms van SA moes ek uitvind ons getroue Suzuki Alto het na sewe jaar saam met ons uiteindelik die gees gegee. En nie sommer net effens nie, na nie 'n tiekie se probleme deur al die jare, het hy totaal en al opgepak. So kom haal Mnr. Kaalvoet my op die lughawe in 'n van wat hy gehuur het. Die van laat my toe terugdink aan 'n vakansie wat ek en Mnr. Kaalvoet geneem het amper 10 jaar gelede, waar ons 'n van gehuur het en 'n duisend myl deur Wallis gery het en agterin geslaap het. Die vakansie was natuurlik in die Somer, maar ek kon nie sien hoekom ons nie vir 'n aand of twee in die Winter ook so in die van kon slaap nie. 

Mnr. Kaalvoet het darm al vooraf beplan dat ons in Devizes sal gaan slaap op die 26ste in die baie aangename Castle Hotel. Devizes is 'n heerlike dorpie om 'n dag in te spandeer. Daar is oor die 500 geskiedkundige geboue, met nou straatjies, skewe geboutjies en interesante klein winkeltjies. 

Die hotel was natuurlik dolleeg en ons het die eetkamer, en meer belangrik, die kagel, totaal en al vir onsself gehad. Die kos was heerlik, die bed groot en alles baie gesellig. Die volgende oggend het ons die dorp gaan verken. In 'n klein antieke winkel het daar heel koddig, 'n pragtige goue Spaniël op 'n ou stoel voor 'n brandende klip kaggel gesit. Ek is so spyt dat ek nie 'n foto daarvan kon neem nie.

Later die dag het ons in die pad geval en Wallis toe gery. Die son het geskyn en na kortstondige reën buie het die reënboë kleurvol verskyn. Ons het gemik vir die Pembrokeshire kus. Na 'n lekker dag van rondry het die son vroeg al begin sak en teen vyf uur was dit al stik donker en het baie donker wolke oorgetrek. Ons het ribs en chips in 'n local pub geëet en toe moes ons gaan staanplek soek vir die nag. In 'n hewige ysreën het ons 'n lekker parkeerplek gevind op 'n baie stil puntjie van die kus. Ons kon nie veel uitmaak nie, behalwe dat dit stikdonker en baie koud was. 

Agter in die van het ons gou gemaklik geraak tussen ons duvets en slaapsakke en die enigste versteuring was net na een die oggend toe 'n polisie vrou die deur oopgemaak het. Sy het hard aangekondig dat ons slaap, gesê ons moet lekker verder slaap en weer die deur hard toegemaak. Ons is nie seker hoekom sy daar was nie, maar ons het net eenvoudig omgedraai en verder geslaap.

Die volgende oggend was die perfekte wintersdag. Dit was bitter koud en my vingers het sommer gepyn terwyl ek daar rond gehardloop het om fotos te neem. Soos die son opgekom het, het die water verander van sagte pers na pienk en later blou. Dit was so koud dat ons gesukkel het om ons gasstofie te laat werk en dit het maar lank gevat om daai warm koppie koffie in die hande te kry. 

Ons het al langs die krans gaan stap om 'n klein watervalletjie te gaan kyk en toe is ons laat weer die strand op in die vroeë sonskyn. 

Later die dag het ons deurgery na St Davids om weer te gaan kyk na hul pragtige katedraal. Ek kan dit nogal aanbeveel om dit in die winter te gaan sien. Die parkering is vernuut, daar is omtrent geen ander mense nie en die skewe winterson verlig pragtig die gebrandskilderde glas. 

Ek was heel lus vir nog 'n aand in die van, net om nog 'n bietjie langer in Wallis te bly, maar ons moes maar terug kom om 'n nuwe kar te kom koop voor Mnr. Kaalvoet weer terug werk toe moes gaan. 

Soos die son gesak het, het ons by nog 'n mooi strand gaan stap. Oral was daar honde en mense wat die sonskyn kom geniet het. In die Somer wil ek weer kom, lyk my ek kan maar net nie wegbly van Wallis af nie.

Geseënde Kersfees

Vandag het ons die mooiste dag gehad. As dit nie vir al die kaal bome was nie, sou ek skaars kon glo dit is Winter, so gematig was die weer en so lekker het die son geskyn. 

Na 'n lekker cinnabun vir ontbyt moes ons sommer dadelik my nuwe kamera gaan uittoets met 'n stappie om Fleet Pond. Met die kamera se 60x zoom, kan ons omtrent nou die voëls en diere bekyk. Die stappie was so aangenaam - dit het gevoel of die hele Fleet dieselfde idee gehad het en almal was daar met vriendelike glimlagte en opgewonde "Merry Chrismas" groete.

Om Kersete vir twee te maak, is nie altyd so maklik nie. Ons het maar 'n baie klein Gammon gemaak met lekker aartappels en groente rys roerbraai. Mnr. Kaalvoet is altyd so lief vir Gammon, so ek deel graag die BBC Food se Traditional Honey Glazed Gammon. Die resep is natuurlik vir 'n veel groter stuk vleis, maar ek pas dit maar aan tot wat ek het.

Heuning en Mosterd Gammon Resep

2-4kg Ongerookte beenlose Gammon

2 Uie

2 Wortels

4 Loerier blare

Naeltjies

4 Eetlepels Heuning

4 Eetlepels Mosterd

Plaas die vleis in 'n groot swaarboom kastrol met 'n deksel. Bedek met koue water en bring tot kookpunt. Skuim sal vorm en dit moet afskep word. Kook totdat daar geen meer skuim is nie. Dreineer.
Voeg die gekapte groente en blare tot die vleis, bedek weer met koue water en bring weer tot kookpunt. Sit 'n deksel op en laat die vleis prut vir 20min vir elke 500g van vleis. Laat dan die vleis afkoel vir 15 minute.

Voorverhit die oond tot 200 grade. Verwyder die vel met 'n skerp klein messie, maar behou so veel as moontlik van die vet. Sny dan die vet 'n diamant patroon en druk die naeltjies in elke kruis. Borsel met helfte van die mosterd mengsel.

Plaas in die oond vir 10 minute. Haal dit dan uit en borsel met die res van die mengsel en bak vir 'n verdere 15 minute. 

Die vleis is reg as die vet mooi gebraai is. As dit te bruin begin lyk, sit gerus 'n stukkie foelie oor. Haal 15 minute voor die ete uit om die vleis te laat rus. 

Ek het sommer die stukkie vel in die oond gegrill om vir Mnr. Kaalvoet 'n bietjie crackling te voer. Die buurvrou het ook 'n bordjie gekry en ons het sommer vir 'n laat middag stappie ook gegaan.

Ons hoop al ons vriende, familie en vriendelike blogger kennisse sal 'n wonderlike Kersfees en 'n voortreflike Nuwe Jaar hê. Ons drink solank 'n lekker glasie Kaapse rooiwyn op julle.

Ys ys ys

Dis nie die gewone dame nie wat vandag skryf nie, sy loop in die verre rond en Mr. Kaalvoet moet maar instaan, en ek is besig om die plek oor te neem.

Laas naweek het ek besluit om uit te kom want buite was dit sonnig, vars, en dinge was met 'n lagie ys bedek.

Dis soms sommer mooier as sneeu!

By die vlei, waar mens oor 'n loopplank moet gaan om by die water uit te kom, het ek hierdie geneem.

Na 'n wyle in die winter son, het alles weer ontdooi en was die wêreld weer vol kleur.

Met my geluk was daar ook 'n volmaan wat ek toe darem kon afneem daardie naweek. Hierdie naweek het ek beoog om te staar na Jupiter terwyl die Geminid Meteoor Reen aan die gang was. Teen die tyd dat Jupiter sy gesig wys, het my C6 en die oogstukke al 'n bietjie begin vries en ook opwasem. Jupiter se rooi bande kon ek darm sien, maar dit was maar dof. Toe pak ek dit maar op en verkyk my verder aan die meteore. 40! Dit was genoeg vir die aand en ek het selfs die kampstoel uit gehad, 'n mus, hoodie, handskoene, jas, boots, kombers en 'safety goggles' vir die vriesende oë. So sien ek dis nog 'n super helder aand en ek is oppad bed toe. Dalk nog net 'n paar. Ek sit toe sommer op die grond en kyk by die vensters uit na 'n verdere 10 meteore. My handige TS70 het my besig gehou met die Pleiades en die Orion nebula tussen die meteore deur. Dit was die beste in 'n lang tyd...

Fleet Verkenning

Ons woon nou al vir net oor die twee maande hier in Fleet en ten spyte van die koms van Winter, het ons steeds 'n paar lekker dae gehad om die area te verken. Ons is baie bevoorreg om naby 'n paar heerlike plekke te woon waar mens lekker lank kan stap. Ek kan nie wag om te sien hoe dit hier gaan lyk in die Lente nie, maar ek is ook seker dit gaan pragtig wees as ons 'n bietjie sneeu kry hierdie Winter.

Fleet Pond

Fleet pond is die grootste varswater massa in Hampshire en die reservaat waarin dit geleë is beslaan amper 55 hektaar van verskeie habitatte soos woude, heide bos, moerasse en rietbeddings. Dis net 'n myl se stap van ons huis af en 'n heerlike plek om te gaan verken. 

Ek het nou al 'n paar keer in die dag soontoe gegaan om die swane, ganse en eende te gaan voer en het ook al saam met Mr Kaalvoet oor naweke daar gaan verken. Die woude rondom die dam is nou so mooi met die herfs blare en met die mis wat soms so oor die water hang, is dit baie pragtig daar. Nie net is daar al die mooi watervoëls nie, daar is ook eekhorings, hasies, naaldekokers en 'n verskeidenheid voëls. Ek het selfs 'n varswater kreefie in 'n stroom gewaar. Hierdie tyd van die jaar groei daar ook oral sampioene en ander fungi. 

As daar nou een ding is wat ek nie kan weerstaan op so 'n stappie nie, is dit om die swane af te neem. Hulle is vir my so mooi en dan blyk hulle nog lief te wees vir die kamera ook. Al het ek nie eens brood nie, en het die ander voëls al lankal verdwyn, dan hang die swane nog uit om afgeneem te word.

Minley Wood

In die ander rigting vanaf ons huisie, kan mens weer langs 'n stroom afstap, oor 'n agterpad wat oor die M3 strek, en dan loop tot in Minley Wood. Dit is 'n mengsel van woude, bos paaidjies en velde. Dit is 'n entjie se stap, maar die pad self is mooi en die bestemming die moeite werd. Hierdie woud is sommer baie groot en strek tot in ander woude en bosse en mens sal sweerlik tot geen einde kan gaan stap hier. Ek het onlangs oor die 10km daar gaan stap met geen mens of einde in sig nie. 

Die weermag gebruik wel al die bosse en woude rondom Fleet vir opleiding, aangesien 'n hele paar kasernes en Sandhurst (The Royal Military Academy) naby geleë is. Dit is dus nie vreemd om in hulle vas te loop as mens hier gaan stap nie. Net die ander dag het ek op 'n groep afgekom wat besig was om te leer hoe om slote te grawe en doringdraad uit te rol. Die soldate hier is altyd baie gaaf en salueer mooi as jy groet.

Mens kom ook oral op bordjies af wat jou waarsku om nie met vreemde voorwerpe te peuter nie. Die eerste keer het was ek bekommerd dat dit dalk beteken mens kan nie daar stap nie, maar nou dan ons al meer van die omgewing gesien het besef ek die bordjies is oral in en om Fleet en nabygeleë dorpe en nie veel om oor bekommerd te wees nie. Ek bly maar net op die paadjies en sal nie daarvan droom om te karring aan vreemde dinge wat dalk daar mag rondlê nie. 

Minley Wood is behoorlik bedrywig met al die diertjies en voëls wat daar woon. Ek het een oggend in die mis op die mooiste prentjie afgekom. 'n Stroompie met groen grasbanke omring met hasies en pragtig gekleure fisante, blue tits en groen houtkappers. Dit het skaars werklik gevoel. Ek het ongelukkig nie die keer my kamera by my gehad nie, wat 'n jammerte is.

Ek kan sien dat ons nog in die toekoms baie tyd hier gaan spandeer en die area rondom Fleet baie gaan geniet. Nou moet die weer net saamspeel, ander moet ons maar wag tot Lente.

Nuwe Geveerde Vriende

By ons vorige woonstel het ek jare gesukkel om voëls na ons tuin toe te lok. Met soveel katte in die omgewing, was dit nie maklik nie, maar ek het darm so 'n gereëlde groep Duiwe, 'n paar Magpies, 'n paar Blackbirds en die oulikste Robins gehad. Die Robins was my gunsteling, hulle is sommer vanself baie mak hier in Engeland en kom kyk altyd wat mens doen wanneer mens in die tuin werk en sal sommer so kort op jou hakke hop om enige wurms te kry wat jy dalk opgrawe. Ek was nogal hartseer om hulle agter te laat, maar een van die dinge wat my aangetrek het tot ons nuwe plekkie was die voëls wat ek in die bome kon hoor sing. 

By ons vorige woonstel hoef ek net een of twee keer 'n week 'n bietjie kos uit te gesit het, want die voëls het nie baie gereeld gekom nie en ook nooit lank gebly nie. Een van die eerste dinge wat ek moes uitpak by ons nuwe plek was die voëlstaander en dit het nie lank geneem nie, toe is my tuin sommer baie gewild. Nou sit ek amper twee keer 'n dag kos uit en weet ek sal moet wiele aandraai as ek nie te veel geld wil uitgee nie. 

Robin
The gardeners friend & the UK's favourite bird.
Aggressively territorial, yet synonymous with Christmas.

Die Robins hier is net so nuuskierig en kom sit en kyk vir my as ek buite is. Elke oggend en laat middag kom hier swerms Blue Tits en Mossies aan. Die Blue Tits hang aan ons nuwe grondboontjie voerder en die Mossies hop op die grond rond en kry al die krummels. Die Robins is baie territoriaal en bevlieg gereeld die Blue Tits, maar die woerts dan net weg en wag net weer sy kans af om terug te kom. Party oggende hoor ek so 'n geklop aan my kamervenster op die boonste vloer en as ek dan versigtig loer, kan ek die Blue Tits uitvang wat daar hang en wie weet wat eet. 

Blue Tit
One of the UK's most colourful and recognisable birds.

Nuuskierige Magpies en raserige Spreeus kom ook hier aan. Die spreeus kom in sulke trosse hang aan ons bome en skel op mekaar terwyl die Magpies rats vat wat hulle wil hê en dan vinnig weer verdwyn. Die Magpies sal seker later meer rustig raak en langer bly.  

Blackbird

Magpie

Die Blackbirds is weer baie lief daarvoor om ons waterbak te kom besoek en krap die blare in die beddings om. 

Een of twee groot duiwe kom ook so nou en dan kuier. Hulle is nog maar baie skaam, en vlug met 'n groot geklap van vlerke as hulle mens raaksien, maar in my ondervinding kry jy gewoonlik 'n oorlas van duiwe as hulle eers besef dit is veilig. Die Woodpigeon is die grootste duif wat jy kry hier en hulle kan hope kos op een slag eet. Hulle is ook so swaar dat ek soms vrees vir die stabiliteit van my voëlstaander. 

Woodpigeon
The UK's largest and most common pigeon.

Vanoggend het ek ook 'n Goldfinch gesien. Hulle is baie mooi en ek hoop om meer van hulle te lok in die toekoms. Dan is daar 'n ander voëltjie wat ek nog nie heeltemal geidentifiseer het nie, dis of 'n Marsh Tit of 'n Coal Tit. Die twee voëltjies lyk so dieselfde, dis maar moeilik om hulle uit te ken. Ek wonder wat hier nog gaan opdaag. 

Gold Finch

Ek en Manlief sit gereeld in die sitkamer en staar soos swape by die deur uit na die gewoel in ons tuin. Dis sommer baie lekker. Ek sukkel nog om hul afgeneem te kry - blykbaar weet hulle die verskil tussen ek wat net sit en kyk en ek wat sit en kyk met 'n kamera - ek het dus die prentjies geleën vanaf die RSPB se webtuiste: www.rspb.org.uk