Somer in Parys

Met bekommernisse oor terroriste aanvalle, aarbeid betogings en geweld tussen Euro 2016 sokker skollies was ek maar 'n bietjie benoud oor ons wegbreek na Parys die Somer. En alhoewel ons 'n paar dronk en luidrugtige sokker aanhangers teegekom het en daar heelwat swaar gewapende teenwoordigheid op die strate was, het alles baie glad verloop. 

Die weer was ongelooflik warm teenoor die koue storms hier in Engeland. Hier het ons verspoel en daar het ons verbrand, maar ek eet enige dag eerder roomys in die son langs 'n kabbelende Franse fontein as wat ek hier in die huis sit met 'n vertroostende warm sjokolade terwyl die weer buite woed.  

Ons verblyf was in 'n baie interesante, bedrywige woonbuurt, relatief goedkoop en gerieflik en aangesien ons iemand se woonstel gehuur het, terwyl hulle weg was, het ek gevoel ons kry nogal 'n 'egte' ervaring van hoe dit is om daar te woon. Ek dink nie ek het al ooit in my lewe so lekker op 'n uitskopbank geslaap nie. Die groot vensters, rooi kleiteël vloere en houtbalke was 'n heerlike verrassing. Die vier stelle trappe was dalk 'n bietjie straf, maar ek sal enige tyd weer daar gaan bly. Ons het dit deur Airbnb bespreek en al die reelings het baie glad verloop.

Op ons eerste dag daar was dit baie warm, en ons was bitter moeg. Ons het skaars kans gesien om veel te doen. 'n Toeriste vaart in die Seine het soos die beste opsie gelyk en dit was heerlik om terug te sit en te kyk hoe die besienswaardighede van Parys verby gly soos ons rustig in die rivier afvaar. 

Die volgende dag het ons die lang tou aangedurf om die Katakombes te gaan besigtig. Teen 14 grade was dit heerlik koel daar diep onder die grond en dit was baie interessant om al die gebeendere so opgestapel te sien. Wees gewaarsku, mens staan maklik tussen 2 en 4 ure buite in die son en wag om in te gaan. Ons was gelukkig en het baie vriendelike mense in die tou ontmoet met wie ons al te lekker gesels het. 130 trappies vat jou 20 meter onder die strate van Parys waar die katakombes geskep is in die voormalige steengroewe vanwaar die klip opgediep is waaruit die hoofstad gebou is. Hier lê die gebeendere van oor die 6 miljoen Parysenaars. Meeste is soontoe geskuif in die 18e en 19e eeu soos begraafplase toegemaak het en ander is direk daar begrawe. Die gedeelte wat oop is tot die publiek strek oor die 2km en neem 45min om te stap. Dit word nie aanbeveel aan die met 'n sensitiewe geaardheid nie, die boodskap oor die ingang lees: "Arrête, c'est ici l'empire de la mort" - Stop! Hierdie is die ryk van die Dood.

Na die stil, koel donkerte van die katakombes was die sonnige, groen Luxemburg Tuine 'n heerlike plek om te ontspan vir middagete. Met die pragtige paleis, fonteine en gemaklike stoele wat oral rondstaan, kan mens verstaan dat die plek so bedrywig en gewild is. Oral sit mense rond en die kinders speel met bootjies in die water. Met oor die 23 hektaar is daar baie om te verken, maar ons was heel tevrede om maar net voor die paleis te ontspan en die atmosfeer in te drink.

Saterdag het ons kans gesien om die Louvre aan te pak. Ons was seker gelukkig, want ons het nie eens tou gestaan om in te kom nie. Binne was dinge baie bedrywig, maar omdat dit so 'n tamaaie groot plek was, het mens selde beknop gevoel. Daar is ongelooflik baie om te sien en ek dink nie mens kan alles werklik inneem in een dag nie. Daar is natuurlik 'n paar belangrike dinge wat jy nie kan misloop nie, soos Da Vinci se Mona Lisa, die Gevleuelde Oorwinning van Samothrace, Michelangelo se Sterwende Slaaf, die Venus de Milo, die skildery van Gabrielle d'Estrees en haar suster, die Hertogin van Villars en Vermeer se Kantwerkster. 

Natuurlik is die gebou self en die gronde net so indrukwekkend en ons het na die tyd rustig roomys geëet rondom 'n fontein met 'n uitsig af in die Champs-Elysees, verby die Obelisk van Luxor al die pad tot by die Arc de Triomphe.

Sondag het ons dit rustig gevat met 'n uitstappie na die interessante Menagerie le Zoo du Jardin des Plantes met 'n lieflike botaniese tuin en 'n pragtige klein dieretuin wat daarop gemik is om beskermde spesies te bewaar. Die dieretuin is die tweede oudste in die wereld en bevat heelwat seldsame spesies en hulle werk hard daaraan om spesies wat in gevaar is te bewaar. Daar is selfs 'n creche waar jy die deur groot vensters kan sien hoe babatjies met die hand grootgemaak word. Die tuine is lieflik, gevul met blomme en kruie en ons het selfs 'n paar groot paddas in die dammetjies teëgekom.

Van hier kan jy deur die tuine aanstap en dan al langs die Seine af tot by die Notre Dame. Hier het ons ons uistappie afgesluit met 'n baie duur, baie klein, maar baie lekker ete'tjie reg langs die ongelooflike indrukwekkende katedraal.

Terug by die huis is ons begroet met 'n triestige motreën wat eintlik 'n bietjie van 'n lafenis was teenoor die bedompige hitte in Parys. Hulle sê mos, jy moet eers weggaan om te waardeer wat jy het. 

Slange in die Sonskyn

Gister het die son 'n slag geskyn en alhoewel dit net 8grade buite was, was dit nie te koud nie. Met die sonnetjie en ekstra hitte het ons gehoop ons staan 'n kans om die eerste paar slange van die jaar te vind. Sukses! 

Laas jaar het ons langs Basingstoke kanaal 'n Oom ontmoet wat ons vertel het waar ons hulle kan vind en ons het sedertdien 'n hele paar gesien. As jy hulle eenmaal gevind het, weet jy waarvoor om uit te kyk, en skielik sien jy slange waar jy nooit gedink het hulle sal wees nie.

Hier in Engeland is daar net drie tipe slange, Adders, Gras slange en Gladde slange. Daar is ook 'slow worms', hulle lyk nes 'n slang, maar is eintlik 'n pootlose akkedis, baie uniek. Ons was gelukkig om een 'n Skotland te vind.

Die slang wat ons die meeste teekom is die Adder. Dit is die enigste giftige slang in Engeland, maar gelukkig is hulle sku en vlug eerder as om te veg. Die gif is dodelik, maar in meer as twintig jaar is niemand nog aan 'n adder pik hier oorlede nie. Adders bly gewoonlik waar hulle gebore is en dus as jy weet waar hulle woon, staan jy altyd 'n goeie kans om een te vind as die son skyn.

Gister het ons ons tweede Gras slang gesien. Die eerste een het ons in Desember in die middel van die Winter in die middel van 'n veld gevind. Ons kon dit nie glo nie. Daai slang was glad nie bly om ons te sien nie, maar gelukkig kan hulle niks aan 'n mens maak nie. Ons wou hom nie rerig versteur nie, maar hy het reg bo-oor 'n paadjie gelê en ons was bekommerd dat ander stappers die slang dalk iets sou aandoen - mense kan soms so onredelik optree as hulle 'n slang teekom. Ons moes ons hom aanmoedig om aan te beweeg, wat hy uiteindelik gedoen het, maar hy was baie knorrig.

Nou moet ons nog net ons oë oophou vir 'n Gladde slang, maar die kans is maar skraal, want hulle is baie skaars. Intussen sal ons dit maar geniet om te kyk hoe die Adders in die son baai.  

Heerlike Lente!

Dis heerlike Lente, die Winter...lyk of dit nog 'n rukkie gaan aanhang...

Op die eerste dag van Maart, voel jy asof die son darm moet skyn, dis immers die eerste dag van die meteorologiese Lente aan hierdie kant van die wêreld, maar miskien moet ons eers wag vir 20 Maart om aan te breek (die begin van die astronomiese Lente) om 'n verbetering in die weer te sien.

Vandag is dit lekker grou buite en reën dit liggies. Onlangs was die oggende bitter koud, met ryp op die gras en die son wat net sommige dae sy kop uit steek. 

Ten spyte van die reën, koue winde en bitter vars oggende, het die bome reeds begin bot, bloeisels is hier en daar te vinde en steek blombolle oral kop uit. Ek maak die meeste van enige sonskyn, deur my stapskoene aan te trek en die kamera te gryp.

Op my uitstappies sien ek voëls stokkies en donsies en allerlei dinge versamel om mee nes te maak. Die voëls in my tuin, wat goed klaar gekom het en maar net al te dankbaar was vir kos deur die Winter, begin nou weer met mekaar baklei vir grondgebied en wyfies en jy sien net vere waai. Die magpie bou hard aan 'n groot nes in hoë boom, maar nes hy sy rug draai, gaan steel die kraai sy stokkies. Ek kan maar net toekyk.

Die ryp kou nog soggens aan die nuwe blare, maar daar is 'n verandering in die lug. Mens voel die draai van die seisoen en skielik jeuk my vingers weer om saad te plant en dinge te maak groei. 

Avebury Avontuur

Vir Valentynsdag het Mnr. Kaalvoet my in die kar geprop en verras met 'n uitstappie na Avebury in Wiltshire, een van my gunsteling dorpies hier in Engeland. Dis 'n uistappie wat ek aan enige een sal aanbeveel en 'n plek wat ons al menigte male plat gestap het. Ek dink nie mens kan verhelp om iets te voel as mens daar is nie, daar is werklik iets magies daaraan.

Die weer was heerlik mistroostig, wat op 'n vreemde manier nogal stryk met die gemoed van die ruwe klippe, die kaal bome en die duinende groen heuwels. Te danke aan die relatiewe slegte weer, was daar ook nie veel ander mense nie, wat dit net nog meer spesiaal gemaak het.

In die 3de millenium VC het neolitiese mense hierdie projek oor 'n paar honderd jaar aangepak, die oorspronklike doel daarvan nou verlore vir ons in tyd, maar dit moes vir hulle baie belangrik gewees het om soveel tyd en energie daaraan af te staan. Kenners reken dat dit van seremoniële en rituele belang was en vandag steeds word  dit deur moderne Pagane gebruik om feeste en huwelike te vier.

Een jaar was ons net bestyds om te sien hoe 'n huweliks paartjie oor die besem spring terwyl mense, kinders en honde, almal met blomme kransies, juig en rondom hulle dans. Dit was baie roerend.

Vandag staan die dorpie sommer so tussen die klippe en die uitgrawings. Destyds het mense hulle nie veel daaraan gesteur om die plek te bewaar en is die plek vir geloofsrede selfs erg beskadig. Dis jammer dat mense in die verlede die sirkels probeer afbreek het en selfs van die klippe weg gedra het en begrawe het, maar gelukkig word hulle nou mooi opgepas en word dit beskerm vir die toekoms as 'n UNESCO wêreld erfenis gebied.

As die son skyn sal ons weer gaan. Hierdie keer was daar net 'n paar nat kraaie tussen die klippe, maar in die Somer is daar gewoonlik skape, die bome staan vol en groen en skielik is die hele atmosfeer van die plek iets heeltemal anders.

  

'n Vars Januarie

Met die ongewone warm Winter het ek amper gedink ons gaan die koue vryspring, maar Januarie het 'n hele paar koue dae gebring en dan lê Februarie nog voor. Elke seisoen het sy eie skoonheid en hierdie vars, koue Wintersdae is doodgewoon pragtig. 

As ek in die oggend wakker word en die wêreld lê so wit van die ryp, terwyl die son so stadig klim, trek ek my lekker warm aan en vat dan my kamera op 'n uitstappie. Terwyl mense gereed maak om te gaan werk en die pensionarisse hulle honde neem vir 'n oggend tinkel, stap ek stadig stadig en bestudeer die pragtige ys formasies al langs die pad. 

Mense wonder seker waarmee ek besig is, want ek kry 'n hele paar vreemde kyke, maar gelukkig steur ek my nou nie juis daaraan nie. Vir my is dit eerder vreemd dat hulle so vinnig verby soveel mooi kan stap sonder om dit eers op te let. 

In 'n nabygeleë veld staan die koeie en bolle wit stoom blaas terwyl hulle toekyk hoe ek die ys breek in hul waterkrib. Af in die voetpad is die modder en waterplasse kliphard geys. Die gras kraak behoorlik soos mens oor dit loop. Die lug is ongelooflik vars en skoon.

Oral waar die son loer is daar klein reënboe en waar die son vat kry, smelt die ys dadelik. Tussen die blare en die lang gras is die formasies die heel mooiste.

Ek kan seker ongelukkig wees dat die ryp die plante in my tuin verniel, maar dit is so mooi dat ek dit nie kan kwalik neem nie. Nou moet dit net 'n slag ordentlik sneeu en dan sal ek voel asof ons ordentlik Winter gehad het.

Kerskrans

Al die ou Kersfees gebruike maak soveel sin hier in die Noordelike halfrond. Met die kort donker dae het mens 'n inherente behoefte om helder groen goed in die huis in te sleep, kerse aan te steek en liggies oral op te hang net om die dae en nagte so 'n bietjie op te kikker. Oral waar mens ry is mense se huise en tuine met liggies oortrek en hang daar kerskranse op die voordeure. 

Toe ek onlangs gaan stap het, het ek in 'n digte deel van die woud op 'n Holly bos afgekom wat nog 'n hele paar van sy rooi bessie op gehad het. Dit het my dadelik laat besluit om so gou moontlik terug te kom en lower te kom pluk om hierdie jaar my eie kerskrans vir my voordeur te maak.

Dus het ek 'n paar dae gelede die bosse ingevaar met 'n snoeisker, tuin handskoene en 'n stewige sak om my plunder in huistoe te dra. Dit was 'n heerlike uitstappe en ek was gou weer terug by die huis met verskeie stukkies plante om mee te werk.

Ek het begin deur drie baie lang Ivy slierte in 'n sirkel te vleg. Vandaar het ek lang slap denne en connifer takke ingevleg en later stukkies rooi bessies ingesteek. Plek plek het ek klein stukkies groen draad gebruik om seker te maak niks val uit nie. Laastens het ek dieselfde draad gebruik om 'n klein lussie agter in te maak, sodat ek die krans op 'n spyker, wat gelukkig reeds in my deur was, kon hang.

Na so bietjie terugstaan kon ek enige takkies wat te lank of onnet was wegknip om 'n mooi digte sirkel te maak. Ek kon natuurlik ook linte of liggies of selfs stokkies kaneel of gedroogte lemoene daarin gesit het, maar ek het nogal gehou van my ruwe kransie. Elke keer as ek dit sien, maak dit my sommer gelukkig en dit bring daai lekker denne geur by die huis in soos jy instap. Ek sal dit volgende jaar weer doen, ek is seker dit kan net mooier raak.

September Vakansie

In September het ons 'n vinnige vakansie so oor en weer tussen Duitsland en Oostenryk se grens gehad, maar ek het nie geleentheid gehad om daaroor te skryf toe ons terug gekom het nie en toe later net nie daarby uit gekom nie. Vandag verlang ek sommer na 'n bietjie meer son en oopte en kyk toe weer deur my fotos. Dit was 'n baie lekker wegbreek en ons het in 'n klein tydjie sommer baie gesien.

Op ons aankoms het ons sommer net rondgery en 'n bietjie die omgewing bewonder en op ons eerste aand het ons oorgeslaap in Denggenhof Bed and Breakfast in Söll, Oostenryk. Die kamer was lekker groot en die verwelkoming, met 'n klein botteltjie wyn en sjokolades, was 'n lekker verrassing. Die beste van alles was die ongelooflike ontbyt. Ek het nog nooit so 'n groot verskeidenheid kase, brode, smere, konfyte en allerlei lekker dinge gesien op 'n Europese ontbyt tafel nie. Ek moes sommer twee keer eet en dit het omtrent gehou tot aandete toe. Met die Herfs het die mense hier 'n gebruik om oral Herfs ranskikkings uit te sit, met pragtige pampoene en die laaste blomme van die seisoen. So 'n mooi gebruik. Natuurlik blom die malfas en gesiggies oral in die bombakke en vertoon al te mooi teen die mooi hout huise.

Die volgende dag het ons die uitsigte vanaf Kehlsteinhaus (of te wel The Eagle's Nest) naby Berchtesgaden in Duitsland gaan bewonder. Meeste tekens van Hitler is gelukkig verwyder, sodat die plek darm nie dien as een of ander altaar tot hom nie, maar eerder net as 'n besondere plek om te besoek vir die mooi daarvan. Dit het my wel laat kriewelrig voel om te dink aan al die mag wat die man moes gehad het om so iets tot stand te bring, veral toe ek in die groot luukse koper huisbank op gegaan het na die huis. Die plek is 'n aangename toeriste aantreklikheid met 'n restaurant en daar was heelwat mense. Wat vir my oulik was, was hoeveel mense hulle honde saam gebring het. Aangesien mens met spesiale toerbusse moet opry soontoe (oor die 20 minute), is dit nogal snaaks om so saam met die honde, wat ewe soet sit, die rit aan te pak. Een baie klein chichaoua het ewe in sy eie spesiale rugsak, met uitkyk vensters gekom. Op die spits kon mens die arende sien draai en oral het daar Choughs ('n tipe kraai) tussen die mense sit en bedel vir kos. Die uitsigte was werklik iets besonders. Daar is selfs so 'n gaping tussen die rotse waardeur mens kan stap waar jy dan op 'n absolute afgrond afkom, met net 'n reeling wat jou terughou - dit het my nogal dronk laat voel.

Op ons tweede aand het ons in Schloss Münichau naby Kitzbühel in Oostenryk oorgeslaap - 'n regte kasteel! Dit was my tweede gunsteling verblyf van die vakansie en 'n werklike ondervinding. Ek dink die woord 'quirky' som dit die beste op met al sy opgestopte diere en wapens teen die mure. Die kamer het my laat voel of ons terug gegaan het in tyd met sy houtpaneel mure en plafon, skrefies vensters en outydse meubels en portrette. Die man wat ons by ontvangs gegroet het was perfek vir die plek - hy was baie aardig en amper onvriendelik en het ons met sulke dooie oë gegroet terwyl hy koddiglik onhulpvaardig was. Later die aand het ons hom met sy worshondjie sien rondloop. As jy hom gaan soek, is hy nie daar nie en nes jy omdraai om te loop, staan hy dan nog heeltyd stil stil agter jou - soos iets uit 'n slegte horror fliek. Mens kon jou seker vervies vir sy vreemde maniere, maar ek het gedink hy is kostelik! Die aand het ons by 'n naby geleë restaurant gaan eet, waar die mense ons selfs 'n skoot verniet gegee het aan die einde van ons ete. Een van die jong manne van die dorp, wat saam met sy vriende daar geëet het, het ook sommer besluit om 'n mooi stukkie musiek op die klawerbord te speel, wat baie gesellig was. Terug by die hotel het ek klaar gebad en in die bed geklim toe ek besef ek het nie meer my selfoon op my. Terug in die kar, jaag ons toe terug na die restaurant waar ek seker was ek het dit vergeet onder een van die tafel se reuse servette. Natuurlik het hulle dit vir my gehou - hoe wonderlik verligtend! Terug by die hotel besef ons toe ons is eintlik glad nie meer vaak. Dis toe so 'n mooi aand dat ons 'n bier bestel het (by die man wat so stilletjies verskyn het van nêrens) en buite op die tuinstoele rondom die swembad gaan lê en sterre kyk het. 

Na nog 'n lekker ontbyt het ons in die pad geval en 'n bietjie in Salzburg, Oostenryk gaan rondloop. Mozart se geboorte dorp, met sy ou barok geboue en uitsig oor die Alpe, is 'n heerlike plek om te gaan rond stap. Die winkels was wel baie duur en ons het dus maar met die oë gekoop. Ons het sommer worsbroodjies op die trappe van 'n lieflike katedraal vir middagete geëet en verder ons arme voete deurgestap.

Daardie aand het ons aan die oewer van die Danube in 'n vriendelike moderne gastehuis geslaap, die Frühstückpension Feiken. Die huis self was nie juis besonders, maar die uitsigte oor die Danube vanuit die ontbyt kamer was pragtig. Die Oom wat die huis bestuur was ook baie gaaf, maar het nie 'n woord Engels gepraat nie. Ons Duits is ook natuurlik niks wat wonders nie. Die huis, balkon en tuin was vol Clivias, een van my Ma se gunsteling plante, en ek was heel trots dat ek darm vir die man kon sê, "Meine Mutter liebe auch Clivien". 

Vandaar het ons vertrek om Passau, Duitsland, te gaan verken. Dis 'n pragtige dorp en staan ook bekend as die Dreiflüssestadt (die stad van drie riviere) omdat die Inn vanuit die Suide en die Ilz vanuit die Noorde, daar by die Danube aansluit.

Weereens was ons oorweldig deur die pragtige katedrale, barok argitektuur en die interessante winkels en strate. By die ingange van die stad het daar oral polisie rondgestaan om enige vlugtelinge wat daar opdaag, in te wag. Dit was nogal treffend om so die groepies mense te sien aanstap en oral die plakate te sien wat daardie mense se situasie so skerp in teenstelling geplaas het met ons wat bloot daar was vir vakansie. Ons het baie lekker geëet en rondgestap. Ons was natuurlik te laat om die bekroonde orelpype van die St Stephen's katedraal te hoor, maar dit was steeds 'n baie mooi plek om te besoek.

Daardie aand het ons by my gunsteling plek oorgebly - Tiny House neben den Pferden in Ohlstadt. Sy het nie haar eie webwerf nie, maar besprekings kan gedoen word deur Airbnb.

Die eienaar, Bettina, was sweerlik die vriendlikste, gelukkigste persoon wat ek nog ooit ontmoet het. En dit sê baie want ek het haar in die donker, in die reën ontmoet, waar sy langs die pad gestaan het om vir ons aan te dui waar ons moes afdraai om haar wegsteek hoekie van die aarde te vind. Sy woon daar gedurende die warm maande van die jaar op 'n stuk grond wat sy omskep het met weggooi goed in iets baie spesiaal. Hier hou sy haar perde aan en slaap in 'n skeepsvraghouer. Wanneer die weer koud raak, pas vriende haar perde op terwyl sy Australia toe gaan om daar te gaan werk en nog meer son te kry. Die verblyf daar is 'n klein karavaantjie wat sy self gebou het en bitter mooi en gemaklik uitgerig het. Die badkamer bestaan uit 'n kompos toilet in 'n houthokkie en 'n koue stort in 'n ander hokkie. Oral groei sy groente en haar kombuis is sommer net so onder 'n afdak. Die perde is nuuskierig en vriendelik en die hele plek het daai heerlike plaas reuk. Daar gekom het sy vriendelik gesels, selfs al was ons laat en het ons haar uit die bed gejaag om ons in die donker en reen te kom soek. Sy het vir Mnr. Kaalvoet 'n lekker bier in die hand gestop en die volgende oggend vir ons lekker koffie gemaak, alles verniet en gepaar met haar vriendelike warmte. Ek was lanklaas so afgunstig van wat iemand anders het. Gee my eerder haar skeepsvraghouer en oop leefstyl as 'n grênd huis.

Voor ons vlug die volgende dag het ons darm tyd gehad om op die lieflike Eibsee met 'n trapboot rond te vaar, na 'n lekker stoute ontbyt van warm sjokolade en koek.

Vandaar het ons besluit om te gaan kyk of dit moontlik is om vinnig deur die Partnach Gorge (Partnachklamm) naby Garmisch-Partenkirchen in Duitsland, te stap. Daargekom moes ons 'n hele ent stap om uit te vind dat by 'n sekere punt moet jy betaal om verder te gaan. Ons het nie genoeg kontant meer oorgehad nie en hulle het ook nie kaarte geneem nie. Nie ver daarvan was 'n klein kabel karretjie wat ook opgaan teen die berg en ons het toe gaan kyk of hulle nie dalk kaarte vat nie. Die gawe man wat daar gewerk het moes my seker baie jammer gekry het toe hy bevestig dat hulle ook nie kaarte vat nie, want hy het ons sommer toe verniet laat opry. Die kabelkarretjie was bitter klein en het heel onstellend rondgewieg soos hy die hoogtes ingestyg het. Ek gaan eerlik wees, dit het my sommer heel naar laat voel, al was dit baie mooi en baie opwindend.

Bo gekom het ons sommer vinnig verdwaal en kon glad nie aflei watter paatjies om te vat om weer teen die berg af te kom nie tot waar ons geparkeer het nie. Almal met wie ons gepraat het het teenstrydige advies gebied en so het ons begin bekommerd raak dat ons ons vlug sou mis en daar op die berg tussen die koeie gestrand sou bly. Natuurlik kon ons nie terug op die karretjie nie, want ons het nie 'n kaartjie om vir die man op die bopunt te wys nie. Gelukkig, na klomp 'Sprechen sie Englisch?' en verwysings na die 'Parkplatz' maak ek toe vinnig vriende met 'n baie gawe Duitse gesin wat ons toe sommer 'aangeneem' het. Saam met hulle het ons die berg af gestap en deur die gorge gegaan - wat asemrowend mooi was. Gelukkig het ek allerhande handige dinge gehad om in Duits te sê, soos 'wunderschön' en 'danke schön' en verwysings na 'wasserfälle'. Mnr. Kaalvoet het hom maar besig gehou met fotos neem terwyl ek praaitjies gemaak het. Onder gekom, was ons weer gestrand, maar die keer aan die verkeerde kant van die betaal punt, want sonder kaartjies kon ons nie weer uit nie en ons het steeds nie die geld om te betaal nie. Ons gawe 'aangenome' familie het ons sonder skroom uitgehelp en wou nie eens die geld wat ons wel gehad het geneem het nie. Ai, die goedheid van vreemdelinge. So het ons ons vlug gehaal en veilig weer die huis bereik.

Ek sal enige tyd die area aanbeveel, nie net is dit mooi nie, maar die kos was uit die boeke en die mense besonder vriendelik. Vakansie is darm maar lekker en dis veral lekker om so terug te kyk wanneer mens so bietjie in die huis vas sit gedurende die Winter.